Spring naar inhoud

Nieuws

 

RememberMe.nl, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg, uitvaartmuziek, tips
‘Welke muziek is gepast?’ Dat is een vraag die ik vaak hoor als ik met nabestaanden om de tafel zit om een afscheidsdienst voor te bereiden. ‘Wat staat er in de top tien wat we zouden kunnen gebruiken?’ Eerlijk waar, ik zou het niet weten. Ik ken natuurlijk wel wat namen maar kijk nooit naar een top tien of twintig. Ik kijk naar wat de mensen raakt. Speciaal voor RememberMe.nl geef ik zeven handreikingen om geschikte uitvaartmuziek te kiezen die naadloos past bij een afscheidsdienst.

Lees hier mijn nieuwe blog.

© 6 april 2018 | Simone Snakenborg en RememberMe.nl | +31 6 11 16 16 31

 

 

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2018/04/08/hoe-kies-ik-geschikte-uitvaartmuziek-die-raakt/
Follow by Email
RSS

12

Professionele nabijheid, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg

Ik voel in de uitvaartzorg nogal eens een professionele afstand tot de mensen. Niet zozeer in de persoonlijke begeleiding, maar vooral in de uren van en rond de afscheidsdienst. De tijdsspanne waarop ik diverse medewerkers het meest vaak in touw zie.

Men loopt rechtop, gaat zwijgend voor, handen op de rug, buigt en stapt behoedzaam naar achter. Dat geldt voor crematoriummedewerkers, assistenten, voor uitvaartverzorgers en ook voor voorgangers van afscheidsdiensten. Zo heeft men het geleerd tijdens de opleiding en het is veilig om afstand te nemen van mensen die gezien de omstandigheden anders, meer uitgesproken, kunnen reageren dan zij doorgaans doen.

Dit is een houding die mijzelf niet goed past. Toen ik begon als ritueelbegeleider en ik zag dat de medewerkers om mij heen in de 'afstandmodus' stonden, voelde ik mezelf erg ongemakkelijk worden en schoot ik 'op slot'. Na toch de nodige keren zo te hebben gestunteld bij het ontvangen van de familie, kwam ik erachter waar dit aan ligt: ik zoek naar professionele nabijheid tot de mensen. Ik kan die afstand niet nemen.

Respect toon je door jezelf te zijn en in alles wat je doet en zegt te tonen dat de ander - de overledene en de familie - op dit moment het belangrijkste is.

In de voorbereiding en ook tijdens een afscheidsdienst ben ik er voor de mensen vanuit mijn gevoel. En mijn gevoel zegt dat ik soms nabij nodig ben. Niet om één van de familieleden te worden en met ze mee te huilen en lachen. Maar wel om ze te laten zien dat ik hun verdriet, ongemakkelijkheid of andere emoties zie. Niet in het gelid, maar even oogcontact, een hand op de schouder, een lach. Ik merk dat het mensen ontspant en ook mijzelf. Ik mag zijn wie ik ben.

Soms zie ik gelijkgestemde collega's aan het werk en dan haal ik opgelucht adem. Ook op de dag van de uitvaart mogen medewerkers wat mij betreft professioneel nabij zijn. Graag zelfs. Ze hoeven geen kleed van waardigheid om te slaan uit eervol respect voor de overledene. Respect toon je door jezelf te zijn en in alles wat je doet en zegt te tonen dat de ander - de overledene en de familie - op dit moment het belangrijkste is. Door professioneel zorgzaam en gastvrij te zijn.

Ik zoek naar -  nee, ik pleit voor professionele -  nabijheid in de uitvaartzorg. Wie doet mee?

© 1 april 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2018/04/01/ik-zoek-naar-professionele-nabijheid/
Follow by Email
RSS

1

Trg aan de natuur, persoonlijk ritueel, nieuw ritueel, ritueelbegeleiding, rozen, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding Tilburg

Het werk van een ritueelbegeleider is soms opereren op de vierkante millimeter. Nabestaanden willen graag een persoonlijk en uniek afscheid en samen komen we tot woorden, beelden, muziek, symbolen en rituelen die raken. Het zijn allemaal subtiele ingrediënten van een uitgebalanceerd geheel.

Rituelen die werken zijn er genoeg in onze traditie. Licht aansteken, een reiniging tot vergeving, het laatste afscheid met een hand of een kus op de kist. Binnen onze cultuur voelen ze als vertrouwd en hebben ze een in- en uitwerking op de diepere lagen in onszelf.

Een nieuw, persoonlijk ritueel maak of bedenk je niet: ineens is het er, dient het zich spontaan aan. Ga je een ritueel ‘bedenken’, dan komt het al gauw over als gekunsteld of "verzonnen".

Zo ook laatst bij een familie. Ze wilden een ingetogen, warme en persoonlijke dienst waar teksten, beelden en muziek één geheel vormden. Toen ik met hen om de tafel zat, hadden we het eigenlijk helemaal niet over een 'nieuw ritueel'. En toch lag er ineens één als vanzelfsprekend te fonkelen midden op tafel.

Opa hield van de natuur en had zelf in zijn document met laatste wensen de zin opgeschreven: “We geven hem terug aan de natuur, waarvan hij zo heeft gehouden.” De kleinkinderen hadden een belangrijke rol tijdens de afscheidsdienst. Ze droegen hem binnen, staken de lichten rond hem aan, en droegen hem weer weg naar zijn laatste rustplaats. Wat was er niet mooier als opa in zijn laatste bed ook door hen toegedekt zou worden met bloemen uit natuur, met prachtige witte rozen?

En zo gebeurde. Hij werd vol liefde toegestopt. Een klein gebaar met een grootse werking.

© 19 maart 2018 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2018/03/19/we-geven-hem-terug-aan-de-natuur/
Follow by Email
RSS

De koolmees, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

 

De koolmees

Het is tijd om te gaan.
Mijn leven was goed.
Vlieg weg hier vandaan,
waar ik Liefde ontmoet.

 

 

Tante Riet was een lieve dame in mijn familiekring. Tante Riet had geen kinderen en ze was langzamerhand aan ons gezin gebakken. En zo gebeurde het dat toen tante Riet ziek werd en ging sterven, ik de laatste uren dicht bij haar mocht zijn. Wat er toen gebeurde, was een onvergetelijke ervaring. Ik heb het als verhaal verteld tijdens de afscheidsdienst.

Lees hier mijn blog op Rememberme.nl.

2 februari 2018 | Simone Snakenborg en RememberMe.nl | +31 6 11 16 16 31

 

 

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2018/02/05/de-koolmees/
Follow by Email
RSS

Ik wens jou dagen
van licht en vrede,
van verbondenheid,
van nabijheid en warmte.

Voor jou als jij je naaste mist:
hij of zij die de grens van het leven heeft overgestoken
op weg naar een nieuwe wereld.

Met kerst herinneren wij ons een geboorte.
Ook al bleef jij achter.
Weet, voel en vertrouw
dat wie jij hebt losgelaten aan dit leven
voortleeft
zolang jij bestaat
en daarna.

Loslaten is niet uitwissen,
maar
anders
vasthouden.

Vrede en alle goeds!

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/12/26/kerstwens-2017/
Follow by Email
RSS

Soms is leven, Rememberme.nl. Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding, afscheidsdiensten, Tilburg

Bron: Rememberme.nl: http://bit.ly/gedichtengalerij

12 november 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/11/13/soms-is-leven/
Follow by Email
RSS

Op zaterdag 11 november 2017 was ik aanwezig bij een lezing van Stichting De Horizon Tilburg, een lotgenotengroep in Tilburg, geleid door vrijwilligers die uit eigen ervaring weten hoe onbeschrijfelijk moeilijk het is om met zelfdoding geconfronteerd te worden.

Het was een afscheidslezing van voorzitter Herman Mandemakers, die het stokje doorgeeft aan andere vrijwilligers binnen de stichting.

Extra schepje er bovenop

De lezing ging over het verdriet én de veerkracht van nabestaanden. Rouw na een zelfdoding is zwaar. "Natuurlijk is het gewicht niet te meten, maar nabestaanden die rouwen om iemand die heeft gekozen voor zelfdoding ervaren dit als een extra schepje er bovenop", aldus Herman, die zelf in 2000 zijn dochter van zeventien heeft verloren aan zelfdoding.

Luisteren, luisteren, luisteren

De Horizon was zo gastvrij om mij toe te laten in hun midden. "Ik kom me openstellen voor jullie en alleen maar luisteren", lichtte ik mijn aanwezigheid toe. 'Is dat OK?"  "Alleen maar?", vroeg Herman. "Ik leid de mensen voor onze gespreksgroepen op in drie dingen: luisteren, luisteren en luisteren. Dat is echt het allerbelangrijkste."

"Hé, hoe gaat het?"

Uitgebreid werd er die middag gesproken over hoe nabestaanden soms worden benaderd door buitenstaanders. Een onschuldige vraag als "Hé, hoe gaat het?" kan keihard binnenkomen. Omdat het bijvoorbeeld vandaag helemaal niet goed gaat of nu niet het moment om hierover te praten. Soms hebben nabestaanden ook het gevoel dat de vragensteller eigenlijk niet zit te wachten op het antwoord. Zo'n algemene begroeting kan mensen uit balans brengen en boos maken. Veel aanwezigen beaamden dat.

Liever vragen dan zwijgen

Maar hoe dan wel? Hoe vinden nabestaanden het dan wel prettig om benaderd te worden? Niets zeggen, is nóg erger. Alles is beter dan niets zeggen, was de conclusie van die middag. Dood zwijgen is verschrikkelijk, je voelt je zo eenzaam als mensen na een jaar, of twee, drie, vijf helemaal niets meer vragen.

Natuurlijk, het is lastig voor buitenstaanders om de goede toon te vinden. Zij voelen zich vaak ongemakkelijk en het is ook niet altijd af te lezen aan het gezicht van een nabestaande hoe hij of zij zich voelt. Maar het is wel goed dat zij zich realiseren hoe rauw hun begroeting kan klinken.

Het was een bijzondere middag in november. "Hoe is het ermee?" zijn voor mij gaan klinken als vier woorden met een diepere reikwijdte dan ooit tevoren.

Voor meer informatie: Stichting De Horizon Tilburg.

© 12 november 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

 

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/11/12/rouw-na-zelfdoding-he-hoe-gaat-het/
Follow by Email
RSS

Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding , Allerzilen 2017, herdenken

Vandaag is het licht om ons heen.
Licht in ons hoofd en licht in ons hart.
We voelen ons in het bijzonder verbonden
met alle zielen die bij ons horen
en terug zijn naar de bron van het leven

Vandaag is het licht om ons heen.
Licht in ons hoofd en licht in ons hart.
We branden een kaarsje voor onze overledenen.
Vuurlicht dat onze pijn beschijnt,
Vuurlicht waaraan wij ons hart mogen verwarmen.

Vandaag is het licht om ons heen.
Licht in ons hoofd en licht in ons hart.
Weet/zie/voel: je bent niet alleen.

© 2 november 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/11/02/allerzielen-2-november-2017/
Follow by Email
RSS

afscheid, persoonlijkk, ritueel, Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

In onze maatschappij worden wij opgevoed als consumenten. Alles kiezen wij: van de kleur van onze broek, pen of bankstel tot onze uitvaart. We weten niet anders meer dan dat we veel materiele en immateriële zaken zelf kunnen bepalen of beïnvloeden, soms met één enkele muisklik. Zeker als we iets kopen en ervoor betalen, dan willen we iets te kiezen hebben. Kiezen maakt dat wij ergens onze individuele stempel op kunnen drukken. Zo gaat het in ons leven en zo gaat het niet anders rond ons sterven.

Leer hier mijn artikel in het Mariënburg Magazine, jaargang 34, nummer 4 (oktober 2017).

1 oktober 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en Mariënburg Magazine | +31 6 11 16 16 31

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/10/01/afscheid-als-persoonlijk-ritueel/
Follow by Email
RSS

Bellen blazen voor oma

Alweer zeven jaar geleden stond ik achter een lessenaar in het crematorium. Mijn eigen schoonmoeder was overleden en ik leidde de dienst. Vier kinderen tussen de twee en zes jaar oud zaten te wippen op de voorste bank, want lang stilzitten is er op die leeftijd nog niet bij. Twee van de vier waren mijn eigen kinderen. Zij waren gewend om mij te zien als voorganger, en voelden zich betrekkelijk vrij in de ruimte. Mijn dochter van bijna drie dribbelde achter mij aan en kwam naast mij staan. Alsof ze de dienst op haar manier ook wilde leiden. Want het was ook haar oma die was overleden. De oma die nota bene op dezelfde dag jarig was als zij. De oma van de kast met sjaals waarin ze altijd mocht rommelen, van de koekjes en de appelsap. De oma van de eindeloze aandacht en belangstelling.

Zo begint mijn nieuwe blog op RemeberMe. Lees hier het blog verder.

© 22 september 2017 | Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding en RememberMe

Volg en vind leuk
Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
Google+
http://www.simonesnakenborg.nl/2017/09/22/bellenblazen-voor-oma/
Follow by Email
RSS